ΙΕΡΑΤΕΥΣΙΣ

Ορισμός

Κατά το Λεξικό Liddell-Scott-Jones, η ἱεράτευσις είναι «η πράξη του ιερατεύειν, η τέλεση ιερατικών καθηκόντων, η ιεροτελεστία». Πρόκειται για ένα ουσιαστικό που περιγράφει την ενέργεια ή τη διαδικασία της άσκησης του ιερατικού λειτουργήματος, δηλαδή την εκτέλεση των θρησκευτικών τελετών και των θυσιών από έναν ιερέα.

Στην κλασική ελληνική γραμματεία, η λέξη δεν είναι τόσο συχνή όσο τα συγγενικά της ουσιαστικά ἱερωσύνη (το ιερατικό αξίωμα) ή ἱερατεία (το σώμα των ιερέων ή το αξίωμα). Ωστόσο, η έννοια της τέλεσης ιερών πράξεων ήταν θεμελιώδης για την αρχαία ελληνική θρησκεία, όπου οι ιερείς διαδραμάτιζαν κεντρικό ρόλο στη διατήρηση της ευσέβειας και της σχέσης με το θείο.

Η ἱεράτευσις αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα στη Μετάφραση των Εβδομήκοντα (Ο') και στην Κοινή Ελληνική, όπου χρησιμοποιείται για να περιγράψει την ιερατική διακονία των γιων του Ααρών και των Λευιτών στην Παλαιά Διαθήκη. Συμβολίζει την καθιέρωση και την εκτέλεση των τελετουργικών καθηκόντων που ήταν απαραίτητα για τη διατήρηση της διαθήκης μεταξύ του Θεού και του λαού του Ισραήλ.

Στη χριστιανική θεολογία, αν και η λέξη ἱεράτευσις δεν εμφανίζεται άμεσα στην Καινή Διαθήκη (όπου προτιμάται η ἱερωσύνη για το αξίωμα), η έννοια της ιερατικής πράξης είναι κεντρική, ιδίως στην προς Εβραίους Επιστολή, η οποία αναλύει τη μοναδική και αιώνια ιερατεία του Χριστού ως του Μεγάλου Αρχιερέα, ο οποίος προσέφερε τον εαυτό του ως την τέλεια θυσία.

Οι Κύριες Σημασίες

1. Η πράξη της τέλεσης ιερών καθηκόντων — Η εκτέλεση των τελετουργικών πράξεων που συνδέονται με το ιερατικό λειτούργημα, όπως οι θυσίες και οι προσφορές.
2. Άσκηση του ιερατικού αξιώματος — Η ενεργός συμμετοχή και εκτέλεση των καθηκόντων ενός ιερέα ή μιας ιερατικής τάξης.
3. Ιεροτελεστία, θυσία — Ειδικότερα, η τελετουργική πράξη της προσφοράς θυσιών στους θεούς ή στον Θεό.
4. Η λειτουργία ή διακονία του ιερέα — Το σύνολο των αρμοδιοτήτων και των υπηρεσιών που παρέχει ένας ιερέας στο πλαίσιο της λατρείας.
5. Η Λευιτική ιερατεία (στη Μετάφραση των Ο') — Η ειδική ιερατική διακονία των απογόνων του Ααρών και της φυλής του Λευί, όπως περιγράφεται στην Παλαιά Διαθήκη.
6. Η καθιέρωση σε ιερατικό αξίωμα — Η τελετή ή η διαδικασία με την οποία κάποιος ορίζεται ή χειροτονείται ως ιερέας.

Οικογένεια Λέξεων

ἱερ- (ρίζα του ἱερός, σημαίνει «ιερός, άγιος»)

Η ρίζα ἱερ- αποτελεί τον πυρήνα μιας εκτεταμένης οικογένειας λέξεων στην αρχαία ελληνική, όλες περιστρεφόμενες γύρω από την έννοια του «ιερού», του «αγίου» και του «αφιερωμένου στο θείο». Αυτή η ρίζα, που ανήκει στο αρχαιότερο στρώμα της ελληνικής γλώσσας, εκφράζει την ιδέα του διαχωρισμού και της καθιέρωσης για θρησκευτικούς σκοπούς. Από αυτή τη θεμελιώδη σημασία, αναπτύχθηκαν λέξεις που περιγράφουν τους ιερούς τόπους, τα ιερά πρόσωπα, τις ιερές πράξεις και τα ίδια τα ιερά αξιώματα, χτίζοντας ένα πλούσιο λεξιλόγιο για τη θρησκευτική ζωή και λατρεία.

Στα Αρχαία Κείμενα

Η ἱεράτευσις, ως όρος για την τέλεση ιερών καθηκόντων, απαντάται συχνά στα βιβλία της Παλαιάς Διαθήκης, ιδίως σε αυτά που περιγράφουν τη θεσμοθέτηση του ιερατείου.

Οι 18 Μέθοδοι

Η εφαρμογή των 18 παραδοσιακών μεθόδων λεξαριθμικής ανάλυσης στη λέξη ΙΕΡΑΤΕΥΣΙΣ:

Πηγές & Βιβλιογραφία

• Liddell, H. G., Scott, R., Jones, H. S. — A Greek-English Lexicon, 9th ed. with revised supplement, Oxford: Clarendon Press, 1996.
• Bauer, W., Arndt, W. F., Gingrich, F. W., Danker, F. W. — A Greek-English Lexicon of the New Testament and Other Early Christian Literature, 3rd ed., Chicago: University of Chicago Press, 2000.
• Lampe, G. W. H. — A Patristic Greek Lexicon, Oxford: Clarendon Press, 1961.
• Montanari, F. — Vocabolario della Lingua Greca, 3rd ed., Torino: Loescher, 2013.
• Septuaginta — Rahlfs-Hanhart Edition, Deutsche Bibelgesellschaft, 2006.
• Nestle-Aland — Novum Testamentum Graece, 28th ed., Deutsche Bibelgesellschaft, 2012.
• P. Chantraine — Dictionnaire étymologique de la langue grecque: histoire des mots, Paris: Klincksieck, 1968-1980.