ΚΛΗΣΙΣ

Ορισμός

Κατά το Λεξικό Liddell-Scott-Jones, η κλῆσις είναι αρχικά «η πράξη του καλέσματος, πρόσκληση, κλήτευση». Στην κλασική ελληνική, χρησιμοποιείται ευρέως σε νομικό και κοινωνικό πλαίσιο, αναφερόμενη σε επίσημες προσκλήσεις σε συμβούλια, δικαστήρια ή συμπόσια. Για παράδειγμα, ο Θουκυδίδης αναφέρεται σε «κλήσεις» για συμμαχίες ή πολεμικές συγκεντρώσεις, υπογραμμίζοντας τον κοσμικό και πρακτικό της χαρακτήρα.

Η σημασία της λέξης εξελίχθηκε σημαντικά με την εμφάνιση της Κοινής Ελληνικής και, κυρίως, στη χριστιανική θεολογία. Στην Καινή Διαθήκη, η κλῆσις αποκτά μια νέα, μεταφορική και πνευματική διάσταση, υποδηλώνοντας την κλήση του Θεού προς τους ανθρώπους για μετάνοια, πίστη και σωτηρία. Δεν είναι πλέον μια απλή ανθρώπινη πρόσκληση, αλλά μια θεϊκή πρωτοβουλία που καλεί τον πιστό σε μια νέα ζωή και έναν συγκεκριμένο σκοπό.

Ο Απόστολος Παύλος, ειδικότερα, χρησιμοποιεί την κλῆσις ως κεντρικό θεολογικό όρο για να περιγράψει την εκλογή των πιστών από τον Θεό. Η «κλήση» αυτή δεν είναι αποτέλεσμα ανθρώπινης αξίας, αλλά της χάριτος του Θεού, και οδηγεί σε μια ζωή αγιότητας και υπηρεσίας. Έτσι, η κλῆσις γίνεται συνώνυμη με τον προορισμό και την ταυτότητα του χριστιανού, διαχωρίζοντάς την από τις προηγούμενες κοσμικές της χρήσεις.

Οι Κύριες Σημασίες

1. Πρόσκληση, κλήτευση — Η αρχική και γενική σημασία στην κλασική ελληνική, αναφερόμενη σε οποιαδήποτε επίσημη ή ανεπίσημη πρόσκληση.
2. Ονομασία, επωνυμία — Η πράξη του να δίνεις ένα όνομα ή να αποκαλείς κάποιον με ένα όνομα.
3. Επίκληση, προσευχή — Η πράξη του να καλείς μια θεότητα ή μια ανώτερη δύναμη.
4. Θεϊκή πρόσκληση για σωτηρία — Η κεντρική θεολογική σημασία στην Καινή Διαθήκη, η κλήση του Θεού προς τους ανθρώπους για πίστη και σωτηρία.
5. Θεϊκή πρόσκληση σε υπηρεσία/έργο — Η κλήση του Θεού σε ένα συγκεκριμένο ρόλο ή αποστολή, όπως η κλήση του Παύλου να γίνει απόστολος.
6. Επάγγελμα, κλίση — Η ιδέα μιας εσωτερικής παρόρμησης ή προορισμού για μια συγκεκριμένη δραστηριότητα ή τρόπο ζωής.
7. Πρόσκληση σε γάμο — Συγκεκριμένη χρήση που αναφέρεται στην πρόσκληση για γάμο.

Οικογένεια Λέξεων

καλ- (ρίζα του ρήματος καλέω, σημαίνει «φωνάζω, προσκαλώ»)

Η αρχαιοελληνική ρίζα καλ- αποτελεί τη βάση μιας εκτεταμένης οικογένειας λέξεων που περιστρέφονται γύρω από την έννοια του «καλέσματος» ή της «πρόσκλησης». Από την απλή φωνητική πράξη του καλέσματος, η ρίζα αυτή παράγει παράγωγα που καλύπτουν ένα ευρύ φάσμα σημασιών, από την επίσημη κλήτευση και την ονομασία, μέχρι την πνευματική και θεϊκή πρόσκληση. Η σημασιολογική της εξέλιξη αντικατοπτρίζει την πολυπλοκότητα των ανθρώπινων και θεϊκών αλληλεπιδράσεων. Κάθε μέλος της οικογένειας αναπτύσσει μια συγκεκριμένη πτυχή αυτής της θεμελιώδους έννοιας.

Στα Αρχαία Κείμενα

Η θεολογική σημασία της κλῆσις αναδεικνύεται περίτρανα στα παρακάτω χωρία, κυρίως από τις επιστολές του Αποστόλου Παύλου και την κλασική φιλοσοφία.

Οι 18 Μέθοδοι

Η εφαρμογή των 18 παραδοσιακών μεθόδων λεξαριθμικής ανάλυσης στη λέξη ΚΛΗΣΙΣ:

Πηγές & Βιβλιογραφία

• Liddell, H. G., Scott, R., Jones, H. S. — A Greek-English Lexicon. Oxford: Clarendon Press, 1940.
• Bauer, W., Arndt, W. F., Gingrich, F. W., Danker, F. W. — A Greek-English Lexicon of the New Testament and Other Early Christian Literature. 3rd ed. Chicago: University of Chicago Press, 2000.
• Thucydides — Historiae. Ed. H. Stuart Jones. Oxford: Clarendon Press, 1900.
• Plato — Respublica. Ed. John Burnet. Oxford: Clarendon Press, 1903.
• Aland, K., Black, M., Martini, C. M., Metzger, B. M., Wikgren, A. — Novum Testamentum Graece. 28th ed. Stuttgart: Deutsche Bibelgesellschaft, 2012.
• Septuaginta — Ed. Alfred Rahlfs and Robert Hanhart. Stuttgart: Deutsche Bibelgesellschaft, 22006.
• Kittel, G., Friedrich, G. — Theological Dictionary of the New Testament. Trans. G. W. Bromiley. Grand Rapids: Eerdmans, 1964-1976.