ΦΘΟΡΑ

Ορισμός

Κατά το Λεξικό Liddell-Scott-Jones, η φθορά (φθορά, ἡ) σημαίνει αρχικά «καταστροφή, αφανισμός, θάνατος». Η λέξη προέρχεται από το ρήμα φθείρω, το οποίο έχει ένα ευρύ φάσμα σημασιών που περιλαμβάνουν την καταστροφή, την αποσύνθεση, τη διαφθορά, την αλλοίωση, και την ηθική εκτροπή. Στην κλασική ελληνική γραμματεία, η φθορά αναφέρεται συχνά στην υλική διάλυση, την καταστροφή πόλεων, την απώλεια της ζωής, ή την αλλοίωση της φυσικής τάξης. Οι Προσωκρατικοί φιλόσοφοι, όπως ο Αναξίμανδρος και ο Ηράκλειτος, χρησιμοποιούσαν την έννοια της φθοράς για να περιγράψουν τον κύκλο της γένεσης και της καταστροφής στο σύμπαν, ως αναπόφευκτο μέρος της κοσμικής τάξης.

Στη φιλοσοφία του Πλάτωνα, η φθορά συνδέεται στενά με τον υλικό κόσμο, τον κόσμο των αισθήσεων, ο οποίος είναι υποκείμενος στην αλλαγή και την αποσύνθεση, σε αντίθεση με τον αιώνιο και άφθαρτο κόσμο των Ιδεών. Το σώμα θεωρείται φθαρτό, ενώ η ψυχή άφθαρτη. Ο Αριστοτέλης, στην πραγματεία του «Περί Γενέσεως και Φθοράς», εξετάζει τη φθορά ως μία από τις δύο βασικές μορφές μεταβολής, την αντίθετη της γενέσεως, όπου ένα ον χάνει την ουσία του και παύει να υπάρχει ως αυτό που ήταν.

Στη χριστιανική θεολογία, η φθορά αποκτά μια βαθύτερη, ηθική και πνευματική διάσταση. Στην Παλαιά Διαθήκη των Εβδομήκοντα, η φθορά χρησιμοποιείται για να περιγράψει την καταστροφή που προκαλείται από την αμαρτία και την απομάκρυνση από τον Θεό, καθώς και την παροδικότητα της ανθρώπινης ζωής. Στην Καινή Διαθήκη, ο Απόστολος Παύλος αντιπαραθέτει συχνά τη φθορά με την αφθαρσία, ιδιαίτερα στις επιστολές του προς Κορινθίους και Ρωμαίους. Η φθορά συνδέεται με το θνητό σώμα, την αμαρτία και τον θάνατο, ενώ η αφθαρσία με την ανάσταση, την αιώνια ζωή και τη χάρη του Θεού. Η ανθρώπινη φύση, μετά την πτώση, θεωρείται υποκείμενη στη φθορά, τόσο σωματικά όσο και πνευματικά, και η λύτρωση έρχεται μέσω της υπέρβασης αυτής της φθοράς.

Οι Κύριες Σημασίες

1. Φυσική καταστροφή, αποσύνθεση — Η διάλυση ή η καταστροφή ενός υλικού αντικειμένου, ενός σώματος ή μιας δομής λόγω φυσικών αιτίων ή του χρόνου.
2. Αφανισμός, θάνατος — Η απώλεια της ζωής, το τέλος της ύπαρξης ενός ζωντανού οργανισμού.
3. Ηθική διαφθορά, εκτροπή — Η υποβάθμιση των ηθικών αξιών, η διαστροφή του χαρακτήρα ή η απομάκρυνση από την αρετή.
4. Αλλοίωση, υποβάθμιση — Η αλλαγή προς το χειρότερο, η απώλεια της αρχικής ποιότητας ή καθαρότητας.
5. Καταστροφή (πόλεων, κρατών) — Η ολοκληρωτική καταστροφή ή η πτώση μιας κοινωνίας, πόλης ή πολιτείας.
6. Σεξουαλική διαφθορά, αποπλάνηση — Η ηθική διαφθορά ή η αποπλάνηση, ιδίως σε σχέση με την παρθενία ή την αγνότητα.
7. Αποτυχία, ματαίωση — Η αποτυχία ενός σχεδίου, η ματαίωση μιας προσπάθειας ή η καταστροφή μιας ελπίδας.

Στα Αρχαία Κείμενα

Τρία σημαντικά χωρία που αναδεικνύουν τη φιλοσοφική και θεολογική σημασία της φθοράς:

Οι 18 Μέθοδοι

Η εφαρμογή των 18 παραδοσιακών μεθόδων λεξαριθμικής ανάλυσης στη λέξη ΦΘΟΡΑ:

Πηγές & Βιβλιογραφία

• Liddell, H. G., Scott, R., Jones, H. S. — A Greek-English Lexicon. 9th ed. with revised supplement. Oxford: Clarendon Press, 1996.
• Πλάτων — Φαίδων. Επιμέλεια και μετάφραση: Ι. Συκουτρής. Αθήνα: Βιβλιοπωλείον της «Εστίας», 1934.
• Αριστοτέλης — Περί Γενέσεως και Φθοράς. Μετάφραση: Β. Κάλφας. Αθήνα: Νήσος, 2000.
• Septuaginta — Vetus Testamentum Graecum Auctoritate Academiae Scientiarum Gottingensis editum. Göttingen: Vandenhoeck & Ruprecht, 1931-.
• Nestle-Aland — Novum Testamentum Graece. 28th rev. ed. Stuttgart: Deutsche Bibelgesellschaft, 2012.
• Kittel, G., Friedrich, G. (eds.) — Theological Dictionary of the New Testament. Grand Rapids, MI: Eerdmans, 1964-1976.
• Chadwick, H. — Early Christian Thought and the Classical Tradition. Oxford: Clarendon Press, 1966.