ΒΑΣΙΛΕΩΝ

Ορισμός

Το «βασιλέων» είναι η γενική πληθυντικού του ουσιαστικού «βασιλεύς», που σημαίνει «βασιλιάς, άρχοντας, ηγεμόνας». Στην κλασική αρχαιότητα, ο βασιλεύς ήταν ο μονάρχης, ο κληρονομικός ή εκλεγμένος ηγέτης μιας πόλης ή ενός λαού. Η λέξη χρησιμοποιείται για τους Έλληνες ηγεμόνες στην ομηρική εποχή, αλλά αργότερα, με την άνοδο των δημοκρατιών και των ολιγαρχιών, συχνά αναφέρεται σε ξένους μονάρχες ή σε μυθικούς βασιλείς.

Στη θεολογική του χρήση, το «βασιλέων» αποκτά κεντρική σημασία. Στην Παλαιά Διαθήκη των Εβδομήκοντα, η φράση «Βιβλία Βασιλέων» (Μαλαχίμ στα Εβραϊκά) αναφέρεται στα ιστορικά βιβλία που αφηγούνται την ιστορία των βασιλέων του Ισραήλ και του Ιούδα. Εδώ, το «βασιλέων» υπογραμμίζει την ανθρώπινη εξουσία, συχνά σε αντιδιαστολή με τη θεία κυριαρχία του Γιαχβέ.

Στην Καινή Διαθήκη, η λέξη «βασιλεία» (που προέρχεται από την ίδια ρίζα) είναι θεμελιώδης, ιδίως στις εκφράσεις «βασιλεία τοῦ Θεοῦ» και «βασιλεία τῶν οὐρανῶν». Το «βασιλέων» εμφανίζεται σε φράσεις όπως «βασιλεὺς βασιλέων» (Αποκ. 19:16), τονίζοντας την απόλυτη και υπέρτατη εξουσία του Χριστού ως Κυρίου επί όλων των άλλων αρχόντων. Έτσι, από μια περιγραφική γενική πληθυντικού, εξελίσσεται σε έναν όρο που σηματοδοτεί την κοσμική και, κυρίως, την πνευματική κυριαρχία.

Οι Κύριες Σημασίες

1. Γενική πληθυντικού του «βασιλεύς» — «Των βασιλέων», αναφερόμενο σε πολλούς βασιλιάδες ή ηγεμόνες. Π.χ., «ο οίκος των βασιλέων».
2. Αναφορά στα βιβλία της Παλαιάς Διαθήκης — Στην ελληνική μετάφραση των Εβδομήκοντα, τα «Βιβλία Βασιλέων» αναφέρονται στα ιστορικά βιβλία του Σαμουήλ και των Βασιλέων που περιγράφουν την ιστορία της μοναρχίας του Ισραήλ.
3. Στην έκφραση «βασιλεὺς βασιλέων» — Υπέρτατος βασιλιάς, ο απόλυτος κυρίαρχος. Χρησιμοποιείται στην Αποκάλυψη για τον Χριστό, υποδηλώνοντας την ανώτερη εξουσία του επί όλων των άλλων αρχόντων.
4. Σε σχέση με τη «βασιλεία τοῦ Θεοῦ/τῶν οὐρανῶν» — Αν και το ίδιο το «βασιλέων» δεν είναι το ουσιαστικό, η έννοια της θείας κυριαρχίας που εκφράζεται από τη «βασιλεία» είναι άρρηκτα συνδεδεμένη, υπογραμμίζοντας την εξουσία του Θεού ως «Βασιλέα».
5. Το βασιλικό γένος ή η βασιλική οικογένεια — Χρησιμοποιείται για να δηλώσει την καταγωγή ή την ιδιότητα που σχετίζεται με τους βασιλείς, π.χ., «εκ βασιλέων».
6. Συμβολική αναφορά σε ανώτερη εξουσία — Μεταφορικά, για να δηλώσει την κυριαρχία ή την υπεροχή σε ένα πεδίο, όπως «ο βασιλεύς των ποιητών».

Οικογένεια Λέξεων

βασιλ- (ρίζα του βασιλεύς, σημαίνει «κυβερνώ, άρχω»)

Η ρίζα «βασιλ-» αποτελεί τη βάση μιας εκτεταμένης οικογένειας λέξεων στην αρχαία ελληνική, όλες περιστρεφόμενες γύρω από την έννοια της εξουσίας, της κυριαρχίας και της βασιλικής ιδιότητας. Από την αρχική σημασία του «ηγέτη» ή «άρχοντα», η ρίζα αυτή γέννησε όρους για τον ίδιο τον μονάρχη, το βασίλειο, την πράξη της διακυβέρνησης, καθώς και για ό,τι είναι βασιλικό ή ανήκει σε βασιλιά. Η ανάπτυξη αυτή αντικατοπτρίζει την κεντρική θέση της μοναρχικής εξουσίας σε πολλές αρχαίες κοινωνίες.

Στα Αρχαία Κείμενα

Τρία σημαντικά χωρία που αναδεικνύουν τη θεολογική σημασία του «βασιλέων» και της ρίζας του:

Οι 18 Μέθοδοι

Η εφαρμογή των 18 παραδοσιακών μεθόδων λεξαριθμικής ανάλυσης στη λέξη ΒΑΣΙΛΕΩΝ:

Πηγές & Βιβλιογραφία

• Liddell, H. G., Scott, R., Jones, H. S. — A Greek-English Lexicon. Oxford: Clarendon Press, 1940.
• Bauer, W., Arndt, W. F., Gingrich, F. W., Danker, F. W. — A Greek-English Lexicon of the New Testament and Other Early Christian Literature. 3rd ed. Chicago: University of Chicago Press, 2000.
• Septuaginta — Vetus Testamentum Graecum Auctoritate Academiae Scientiarum Gottingensis editum. Göttingen: Vandenhoeck & Ruprecht, 1931-.
• Nestle-Aland — Novum Testamentum Graece. 28th ed. Stuttgart: Deutsche Bibelgesellschaft, 2012.
• Πλάτων — Πολιτεία. Βιβλίο Α΄, 338d.
• Όμηρος — Ιλιάς. Ραψωδία Β΄, στ. 204-206.