ΞΕΝΙΤΕΥΣΙΣ

Ορισμός

Κατά το Λεξικό Liddell-Scott-Jones, η ξενίτευσις είναι «το να ζει κανείς ως ξένος, η διαμονή σε ξένη χώρα, η εξορία». Προέρχεται από το ρήμα ξενιτεύω, το οποίο σημαίνει «ζω ως ξένος, είμαι σε εξορία». Η λέξη αυτή, αν και αρχικά περιέγραφε μια φυσική κατάσταση απομάκρυνσης από την πατρίδα, απέκτησε ιδιαίτερη βαρύτητα στη θρησκευτική και φιλοσοφική σκέψη.

Στην ελληνιστική και ρωμαϊκή περίοδο, καθώς οι μετακινήσεις πληθυσμών ήταν συχνές, η ξενίτευσις αναφερόταν στην πραγματικότητα της ζωής μακριά από τον τόπο καταγωγής. Ωστόσο, στην ιουδαιοχριστιανική παράδοση, και ιδίως στην Καινή Διαθήκη και την πατερική γραμματεία, η έννοια μετατοπίστηκε από το γεωγραφικό στο υπαρξιακό και πνευματικό επίπεδο.

Για τους Χριστιανούς, η ξενίτευσις συμβολίζει την επίγεια ζωή ως μια προσωρινή διαμονή, μια «παροικία» ή «παρεπιδημία» σε έναν κόσμο που δεν είναι η αληθινή τους πατρίδα. Η αληθινή πατρίδα θεωρείται η ουράνια βασιλεία, και ο πιστός είναι «ξένος» και «παρεπίδημος» σε αυτή τη ζωή, αναμένοντας την επιστροφή στο «σπίτι» του Θεού. Αυτή η θεολογική ερμηνεία προσδίδει στην ξενίτευσις μια διάσταση πνευματικής αναζήτησης, υπομονής και αποδέσμευσης από τα εγκόσμια.

Οι Κύριες Σημασίες

1. Η διαμονή σε ξένη χώρα, η εξορία — Η αρχική, κυριολεκτική σημασία της λέξης, που περιγράφει την κατάσταση του να ζει κανείς μακριά από την πατρίδα του.
2. Η κατάσταση του ξένου, του αλλοδαπού — Η ιδιότητα του να είναι κανείς ξένος, μη ντόπιος, σε έναν τόπο.
3. Προσωρινή διαμονή, παροικία — Η έννοια της παροδικής κατοίκησης σε έναν τόπο, χωρίς μόνιμη εγκατάσταση.
4. Πνευματική εξορία, επίγεια ζωή ως προσωρινή κατοικία — Η θεολογική ερμηνεία της ανθρώπινης ζωής ως προσωρινής διαμονής στον κόσμο, μακριά από την ουράνια πατρίδα.
5. Αποξένωση, απομάκρυνση από τα οικεία — Η αίσθηση του να είναι κανείς αποκομμένος ή ξένος προς το περιβάλλον του ή προς τον εαυτό του.
6. Περιπλάνηση, οδοιπορία — Η έννοια του ταξιδιού ή της περιπλάνησης, συχνά με πνευματική διάσταση.

Οικογένεια Λέξεων

ξεν- (ρίζα του ξένος, σημαίνει «ξένος, αλλοδαπός»)

Η ρίζα ξεν- είναι μια αρχαιοελληνική ρίζα που εκφράζει την έννοια του «ξένου» ή «αλλοδαπού», αλλά και του «φιλοξενούμενου». Αυτή η διπλή σημασία υπογραμμίζει την αρχαία ελληνική αξία της φιλοξενίας, όπου ο ξένος δεν ήταν απλώς ένας μη-πολίτης, αλλά συχνά ένας προστατευόμενος ή ένας δυνητικός σύμμαχος. Από αυτή τη ρίζα αναπτύχθηκε μια οικογένεια λέξεων που περιγράφουν τόσο την κατάσταση του ξένου όσο και τις ενέργειες που σχετίζονται με τη φιλοξενία ή την απομάκρυνση από την πατρίδα, αναδεικνύοντας την πολυπλοκότητα των κοινωνικών σχέσεων και της ανθρώπινης εμπειρίας.

Στα Αρχαία Κείμενα

Η θεολογική σημασία της ξενιτεύσεως αναδεικνύεται σε πολλά κείμερα της χριστιανικής γραμματείας, υπογραμμίζοντας την παροδικότητα της επίγειας ζωής.

Οι 18 Μέθοδοι

Η εφαρμογή των 18 παραδοσιακών μεθόδων λεξαριθμικής ανάλυσης στη λέξη ΞΕΝΙΤΕΥΣΙΣ:

Πηγές & Βιβλιογραφία

• Liddell, H. G., Scott, R., Jones, H. S. — A Greek-English Lexicon, 9th ed. with revised supplement. Oxford: Clarendon Press, 1996.
• Bauer, W., Arndt, W. F., Gingrich, F. W., Danker, F. W. — A Greek-English Lexicon of the New Testament and Other Early Christian Literature, 3rd ed. Chicago: University of Chicago Press, 2000.
• Lampe, G. W. H. — A Patristic Greek Lexicon. Oxford: Clarendon Press, 1961.
• Kittel, G., Friedrich, G. — Theological Dictionary of the New Testament. Grand Rapids, MI: Eerdmans, 1964-1976.
• Clement of Alexandria — Stromata. Edited by O. Stählin and L. Früchtel. Berlin: Akademie Verlag, 1960.
• Basil the Great — Homiliae in Psalmos. Edited by J. P. Migne. Patrologia Graeca, vol. 29. Paris, 1857.
• The Greek New Testament — Novum Testamentum Graece, 28th ed. Edited by B. Aland et al. Stuttgart: Deutsche Bibelgesellschaft, 2012.