ΑΔΙΚΙΑ

Ορισμός

Κατά το Λεξικό Liddell-Scott-Jones, η ἀδικία ορίζεται ως «αδικία, αδίκημα, παράπτωμα, ζημία». Είναι η ουσιαστική μορφή του επιθέτου ἄδικος («άδικος, παράνομος») και του ρήματος ἀδικέω («αδικώ, βλάπτω»). Στην κλασική ελληνική σκέψη, η ἀδικία δεν είναι απλώς η απουσία δικαιοσύνης, αλλά μια ενεργή πράξη ή κατάσταση που παραβιάζει την ενυπάρχουσα τάξη, είτε αυτή είναι ηθική, νομική, είτε ακόμη και κοσμική.

Η έννοια της ἀδικίας είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τη δίκη, την οποία αντιπροσωπεύει την αρνητική της όψη. Ενώ η δίκη συμβολίζει την ισορροπία, την ορθότητα και την τιμωρία για την παραβίαση του νόμου, η ἀδικία είναι η ίδια η παραβίαση, η ανισορροπία και η ηθική διαστροφή. Αυτή η δυαδικότητα είναι κεντρική στην κατανόηση της αρχαίας ελληνικής ηθικής.

Στον Πλάτωνα, ειδικά στην «Πολιτεία», η ἀδικία εξετάζεται σε ατομικό, κοινωνικό και κοσμικό επίπεδο. Θεωρείται η μεγαλύτερη ασθένεια της ψυχής και της πόλης, οδηγώντας σε εσωτερική διχόνοια, χάος και τελικά στην καταστροφή. Η ἀδικία είναι η διαταραχή της αρμονίας των μερών της ψυχής ή της πόλης, όπου το κατώτερο κυριαρχεί του ανώτερου.

Στην Καινή Διαθήκη, η ἀδικία αποκτά μια πιο θεολογική διάσταση, συχνά ταυτιζόμενη με την αμαρτία και την ασέβεια. Αναφέρεται σε κάθε πράξη που αντιβαίνει στον νόμο του Θεού και στην ηθική τάξη που αυτός έχει θεσπίσει. Είναι η κατάσταση του ανθρώπου που δεν βρίσκεται σε ορθή σχέση με τον Θεό ή τον συνάνθρωπο, και φέρει την έννοια της ενοχής και της τιμωρίας.

Οι Κύριες Σημασίες

1. Έλλειψη δικαιοσύνης, αδικία — Η γενική κατάσταση ή ποιότητα του να μην είναι κάτι δίκαιο ή ορθό, η απουσία της δίκης.
2. Άδικη πράξη, αδίκημα, παράπτωμα — Μια συγκεκριμένη ενέργεια που παραβιάζει τους νόμους, τους κανόνες ή την ηθική τάξη.
3. Βλάβη, ζημία, προσβολή — Το αποτέλεσμα μιας άδικης πράξης, η βλάβη που προκαλείται σε κάποιον ή κάτι.
4. Ανομία, παρανομία — Η κατάσταση της παραβίασης του νόμου, είτε πολιτικού είτε ηθικού, συχνά με την έννοια της ασεβείας στην Καινή Διαθήκη.
5. Ηθική διαστροφή, κακία — Η εσωτερική κατάσταση της ψυχής που είναι διεφθαρμένη και κλίνει προς το άδικο.
6. Άδικη τιμωρία ή κρίση — Η εφαρμογή τιμωρίας ή η έκδοση κρίσης που δεν είναι σύμφωνη με το δίκαιο.

Οικογένεια Λέξεων

δικ- (ρίζα του δίκη, σημαίνει «δίκαιο, ορθό»)

Η ρίζα δικ- αποτελεί τον πυρήνα μιας εκτεταμένης οικογένειας λέξεων στην αρχαία ελληνική, που περιστρέφονται γύρω από τις έννοιες του δικαίου, της τάξης, της κρίσης και της ορθότητας. Από την αρχική σημασία του «δείχνω» ή «υποδεικνύω», εξελίχθηκε σε «τον ορθό τρόπο» ή «κανόνα». Η προσθήκη του στερητικού προθέματος ἀ- σε αυτή τη ρίζα δημιουργεί την αντίθετη έννοια, την ἀδικία, δηλαδή την παραβίαση του δικαίου. Κάθε μέλος αυτής της οικογένειας φωτίζει μια διαφορετική πτυχή αυτής της θεμελιώδους δυαδικότητας.

Στα Αρχαία Κείμενα

Η ἀδικία, ως θεμελιώδης έννοια, έχει απασχολήσει πολλούς αρχαίους συγγραφείς, μερικά από τα πιο χαρακτηριστικά χωρία είναι:

Οι 18 Μέθοδοι

Η εφαρμογή των 18 παραδοσιακών μεθόδων λεξαριθμικής ανάλυσης στη λέξη ΑΔΙΚΙΑ:

Πηγές & Βιβλιογραφία

• Liddell, H. G., Scott, R., Jones, H. S. — A Greek-English Lexicon. Oxford University Press, 9η έκδοση, 1940.
• Πλάτων — Πολιτεία.
• Αριστοτέλης — Ηθικά Νικομάχεια.
• Θουκυδίδης — Ιστορίαι.
• Bauer, W., Arndt, W. F., Gingrich, F. W., Danker, F. W. — A Greek-English Lexicon of the New Testament and Other Early Christian Literature. University of Chicago Press, 3η έκδοση, 2000.
• Strong, J. — Strong's Exhaustive Concordance of the Bible. Hendrickson Publishers, 1995.
• Kittel, G., Friedrich, G. — Theological Dictionary of the New Testament. Eerdmans, 1964-1976.